NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Otwórz.
Marianne,
doceniam intencje, ale...
Masz trudny czas. Straciłaś dziecko.
Nie wyszło nam in vitro, tak że...
Lisie chodzi o to, że potrzebujemy trochę czasu.
I przestrzeni.
Powinniście się z tym pogodzić i zamknąć rozdział.
Wydaliście 30 tysięcy dolarów.
Skąd wiesz?
Mieszkacie u mnie, mówicie tylko o tym i czytam waszą pocztę.
Nie lubimy rytuałów.
Nieistotne. Musicie polizać knot.
- Potrzymasz? - Pewnie.
Działa.
Doczekacie się dziecka.
Wy się go nie spodziewacie,
ale wszechświat je zaplanował.
Zostawię was samych.
Spróbujemy jeszcze raz.
Mogłam je mieć, gdy nie chciałam,
a teraz nie mogę...
- W porządku. - Jest dobrze.
Drzewo się zapaliło.
Nic nie widzieliśmy.
Jajka się przypalają.
Kochanie. Przypala się.
Idę spać.
NIEUDANE IN VITRO JAK WSPIERAĆ MAŁŻONKA
Sporo wyników.
LECZENIE PO IN VITRO CZY BĘDZIE LEPIEJ?
PO NIEUDANYM IN VITRO POKOCHAŁAM WINO
ROZCHMURZ SIĘ
North Fork?
DEGUSTACJA W NORTH FORK
Na Long Island robią wino?
- Zmywasz? - Tak.
- Przestaniesz się gapić? - Jesteś śliczna.
Komplement?
Sprawdzam, jak się masz.
Dobrze.
Co to?
North Fork z Long Island.
Wybierzmy się na degustację wina.
Degustację?
Wolę zostać w domu,
obejrzeć głupi film i iść spać.
Świetny pomysł.
Albo możemy wynająć autokar imprezowy
i tam pojechać.
Autokar?
Będzie świetnie. Potrzebujemy tego,
dobrze nam to zrobi i poprawi ci nastrój.
Te wina z Long Island
są smaczne jak z dolin Napa...
Dobrze, jedźmy.
Serio?
- Jesteś przekonana? - Tak.
- Jedźmy. - Kocham cię.
Na razie, misiek.
- Trzymaj się, kotku. - Ty też.
Zarób na chlebek. Pracuj. Dzielna kobieta.
Jak rozmowa z Ethanem?
Miałaś zakończyć ten romans.
W ten weekend. Jedziemy na degustację wina.
Dlaczego wszyscy nazywają to romansem?
- Jak chcesz to nazwać? - Nie lubię etykietek.
- Jesteś mężatką? - Znów zmiana tematu?
Możemy się skupić?
Jedziecie we dwójkę?
Nie! Oszalałaś? Jedzie cała paczka.
Boję się jego reakcji, zrobię to przy nich.
Jak to „przy nich”?
Powiem mu w autokarze.
Zapisujesz słowo „przełom”?
Nie.
Ja cię kręcę.
Powóz zajechał.
Piękne kolory.
- Klasa. - Najwyższa.
Jest zadziorny!
Cześć.
- Co to? - Autokar imprezowy!
To autokar imprezowy.
Witam na feriach wiosennych dla dorosłych.
Zerknijcie na nasz plan wycieczki.
- Lepiej tego nie dotykaj. - Czemu?
Można dotykać, szoruję po każdym kursie.
- Dzięki, Joe. - Dlaczego?
- Nie pytajmy. - Co się dzieje z rurą?
Cieszę się, że mogę z wami odkrywać
nowe zagłębie winne na Long Island.
Nazywają to nowym Napa.
Nie słyszałem.
Odwiedzimy
cztery najlepsze winnice North Fork.
- Za to wypiję. - Dziękuję.
- Dobre podejście. - Nie ma za co.
Wiedzcie, że po długiej rozmowie z Maxem
postanowiłem spróbować was polubić.
Tę rozmowę przeprowadziliśmy
w cztery oczy.
- Przepraszam. - Słodko.
Nie będę oceniał, jak niezdrowe
i dziecinne są te przyjaźnie.
Upijmy się.
Osiągalne.
Musimy się hamować.
W czwartej winnicy, pod koniec wycieczki,
mamy prywatną kolację na plaży North Fork,
w czasie...
Torsji Ethana.
Świetnie, ale wręcz przeciwnie. Będę...
Powstrzymywał torsje!
Do środka i na zewnątrz.
Prześmieszne.
Mniej szczegółów.
Niech mówi.
- Racja. Dawaj. - Mów.
Dawaj.
Kolację w czasie...
Skończyliście?
Każdy się wypowiedział?
Czy nadal będziecie przerywać?
Jak będzie?
Zrobiło się dziwnie.
Mów dalej.
- W czasie kolacji... - O mój Boże.
...zajdzie słońce...
nad zatoką Peconic.
Podobno jesteście nowym Napa.
Napa?
- Tak. - Czekaj no.
Nie porównuj nas do Napa.
Oni robią to od 400 lat.
My dopiero zaczęliśmy, a klimat pozostawia wiele do życzenia.
Jasne, przepraszam.
Żaden problem.
Na pewno będzie świetnie. Macie wielu odwiedzających?
I owszem.
- Co kręcisz? - To fajne.
Będziesz to oglądał?
Przykro mi z powodu dziecka.
Byłam pewna, że wam się uda.
Ja wątpiłam.
Jesteś młoda.
Miałam 35% szans.
Dziwię się, że tu jesteś.
Ja też. Ethan to zaproponował.
- Logiczne. - Tak.
Musujące pinot noir. Ulubione Springsteena.
- Super. - Bosko.
Które wino ty najbardziej lubisz?
Nie piję.
Obok jest czerwone. Cabernet.
Pasuje do oglądania seriali i picia.
Ładnie zagrane.
To pasuje do rigatoni bolognese,
jagnięciny i białych ryb.
- Do jedzenia? - Tak.
Smaczne.
- Za przyjaciół. - Za naszą paczkę!
Zdrowie!
Nowi przyjaciele!
Nowi przyjaciele, tak.
- O Boże. - Co ja połknąłem?
- Nie takie złe. - Kpisz?
- Okropne. - Pachnie jak perfumy.
I tak smakuje.
Czuję syrop...
i nutkę oranżadki.
Tak.
Ja czuję colę
z Mountain Dew.
Bardzo cukrowe.
Chce opuścić usta.
- Walczy. - Cudownie.
Smakuje, jakbym napił się wody
z kąpieli z bąbelkami...
I się zakrztusił.
Tak!
Dobre.
Smakowało?
- Świetne. - Pyszne.
Następny jest czerwony Merlot z czerwonego stanu.
- Ciekawe. - Właściciel zna Christie.
Oczywiście.
Dobre dla Republikanów i Demokratów.
Świetnie.
Błagałem szefa o zmianę nazwy.
- Tracimy klientów. - Pewnie przez nazwę.
- Na pewno przez nazwę. - Słuchajcie.
NIECH BĘDZIE ŁYK
Hej.
Co robicie?
- Zwolnione tempo. - Idziemy wolno.
- Bardzo fajne. - Udajemy.
Liso?
Nie trzeba.
Chcę tylko powiedzieć...
Mój mentor mówił mi to dawno temu,
zawsze mi pomagało.
Mawiał:
„To tylko zlepek komórek”.
Tak, dziękuję.
Zabawne, gdy się pomyśli.
Tak.
- Jasne. - Tak.
Dzięki.
Nie dołuj się.
Pięć albo sześć procent
to błąd laboratorium.
Dobrze.
- Jak poszło? - Świetnie.
Chyba jej pomogłem.
Co się dzieje?
- Felix powiedział mi coś przedziwnego. - Co ty powiesz.
Mów normalnie.
Przepraszam. Co powiedział?
Pięć albo sześć procent to błąd laboratorium.
Dziwne.
Czyli 95% to nieudana próba.
Pięć albo sześć procent to dużo.
Dlaczego to mówił?
To tak jakby Marianne zniknęła.
Raczej ćwierć Marianne.
- Słuchasz mnie? - Oczywiście, ale nie martw się.
Skupmy się na powrocie do normalności.
Masz rację.
Za poważnie potraktowałam lekarzy.
Powinniśmy się rozchmurzyć i bawić.
- Co z tego? - Nie o to mi chodzi.
- Co słychać? - Cześć, stary.
Kandyzowane orzechy są pyszne.
Rzuć do mnie.
Jak foczka!
- Stary! Co jest? - Sorry.
Teraz traf.
- Tak! - Nadal potrafię.
- Nadal. - Upijmy się.
- Właśnie. Chodź, stary. - Dobrze.
- Rzucić jeszcze raz? - Nie trzeba.
- Rzucić żonce? - Zabawne, tak.
- Bracie? - Lisa...
- Trafiłem jej orzeszkiem do buzi. - Łapię.
Takiego dziecka
nie mieliśmy.
Za duże.
- To… Rety! - Ohyda!
Zjadłaś dziecko!
Zły temat!
Czekajcie, czekajcie...
- Rany. Zrób to. - Co tu się dzieje?
Szofer, muzyka.
Robi się!
Lecę.
Boski.
Jeszcze obrót.
Nie, czekaj!
Zasnął.
Nieprawda!
Tak!
To sok winogronowy?
- Trafiłeś. - Wcale nie.
To nie sok.
Nie możemy zostawić szofera w autokarze,
gdy pijemy.
- Byłem samotny. - Tak.
Nie powinno się prowadzić po alkoholu.
Na mnie alkohol nie działa, bo uprawiam sport.
Słyszałem.
- To fakt. - Dziękuję.
Jak twoje oko? Kiepsko wygląda.
- Serio? - Chcesz okulary?
Bardzo chętnie.
- Mieliśmy już jechać. - Czego...
jeszcze chcemy? Ja stawiam. Lekarz zaleca.
Wypisz receptę!
Fajny pomysł, ale plan Lisy zakłada kolację o zachodzie.
Sprzeciw.
Nie mój plan.
Zatańczę na rurze.
Kto chce to zobaczyć?
Tak!
Dobrze się ruszasz i ekstra wyglądasz.
- Dzięki! - Tylko w ciążę dzięki temu nie zajdę.
Za moją bezpłodność!
Dziwny toast.
Nie śmieszne.
- Jezu! - Dotknęła!
Zboczona.
- Ładnie tu. - Chodźcie.
Bawimy się!
Smaczne.
- Dobry plan. - Lekko osmalone.
Ładnie!
Mam genialny, oryginalny pomysł.
Zróbmy falę. Najpierw ja.
Tak!
Jeszcze raz!
Pijemy i jedziemy, bo zachód nam przepadnie.
W drogę!
Ruszcie się.
- Zepsułeś fotel. - Co jest?
Zepsułeś fotel.
- Przepraszam. - Zjedzmy coś.
Zachód jest o zachodzie.
Tu też zajdzie słońce.
Nie możemy siedzieć tu, bo ma być...
Zachód nad zatoką.
Też jestem głodna. Chcę McDonald's.
Big Maca,
duże frytki
i McFlurry.
Dobry pomysł.
Żadnego McDonald's!
Mamy nasz plan.
To nie „nasz” plan.
Nie nazywaj go tak.
To nasz plan.
Ktoś chce zobaczyć mój koncert
coverów Whitesnake w weekend?
- Pewnie. - Niekoniecznie.
- Ja tak. - Tak.
- Dokąd idziesz? - Do McDonald's. Nie zatrzymasz mnie.
Nie próbuję.
Mają zespół napięć.
Kiepsko, co?
Niedobrze.
Liso, wracaj!
Zatrzymaj się.
- Liso, proszę! - Biegnę do McDonald's.
Chodź tu!
Stój, to głupie!
Jedźmy.
- Widzę cię. - Nieprawda.
- Zostań tam. - Nie zostanę.
Liso!
UWAGA – CIĘŻKI SPRZĘT
Liso!
Idź sobie!
Liso!
Muszę się wydostać!
Wypuśćcie mnie!
Tam jesteś!
Za dużo drzwi.
Chodź, Liso!
- Liso, gdzie jesteś? - Spadaj.
Zasnęłam.
Chwileczkę. Przepraszam.
- Wstęp wzbroniony. - Przepraszam.
- Wiem. - Możemy chwilę?
- Jak wrócę, ma was nie być. - Jasne.
Wychodzę.
- Nie potrzebujesz pomocy? - Nie.
Dlaczego przede mną uciekasz?
Nie chcę tu być.
To dla ciebie.
Próbujemy cię jakoś pocieszyć.
Tylko jedno może mnie pocieszyć!
Co?
Dziecko!
Kochanie, to nie fair. Rozumiesz?
Mamy się dołować, dopóki się nie urodzi?
Chciałam zostać w domu.
Oglądać filmy i spać.
Czemu nie czujesz tego co ja?
- Czuję! - To dlaczego nie jest ci źle?
Jest mi źle.
Nie chcę być z tym sama.
Nie jesteś.
Gdybyśmy mogli mieć razem dziecko, to byśmy je mieli.
Okazuje się, że nie możemy go też razem stracić.
Nie wiem, co robić.
Po prostu nie umiem mówić do okularów.
Wyglądasz jak Prince.
Tak ci łatwiej?
O rety!
Co więc…?
Nic ci nie jest?
Jeszcze raz.
- Cudownie. - Pokazać coś fajnego?
Dawaj.
Co to?
Robią mi laskę.
Zamawiam kolejkę.
Co pijesz?
Czerwone, białe, wytrawne czy słodkie?
Mają tylko słodkie.
O, nie.
Zobaczymy się w hotelu.
Powinniśmy przyhamować.
Nie!
Masz sporo na głowie.
Mam, ale lubię...
Hej...
Ja pieprzę!
Jak picie drożdżówki.
Pijemy syrop cukrowy?
To właśnie to?
Macie kierowcę?
Jasne, że mamy.
Co teraz?
- Ja prowadzę. Piłam tylko białe. - Super.
Oko lepiej?
- Chcesz wpuścić jakieś krople? - Jest dobrze.
Nie ma wspomagania. Dlaczego jest taki tłok?
Wjedź na autostradę.
A zachód nad zatoką?
Powiedz, że zdążymy.
- Zdążymy. - Powiedz.
- To ma leczyć raka! - I likwidować łysinę!
Słodsze niż bidet z szampanem.
Trzygodzinny orgazm.
Zamknij się!
Nie musiał tego robić. Zorganizował to z miłości do nas.
Kto nie pomaga, niech milczy!
- Milcz, Marianne! - Właśnie, cicho!
Już ta pora, Marianne!
Zmieścisz się?
Poważnie, zmieścisz się...
- Marianne! - Stój!
Przepraszam,
byłam zła, bo wyrzucacie mi coś,
co robili wszyscy.
Każdy zasłużył.
Cholera.
Co się stało?
Zniknęło okno dachowe,
antena i klimatyzacja.
Moi mili...
Zmiana planów.
- Rewelacja. - Świetne.
- Naprawdę dobre. - Niebo.
O rety.
O Boże.
Za zachód na parkingu!
Zachód na parkingu!
Muszę jeść dalej.
Chcecie coś?
Duże frytki.
Dajcie kasę, bo nie mam.
Oszczędzam na taniec na rurze Felixa.
Ktoś wie, gdzie jest Felix?
- Widzieliście... - Co?
Gdzie Felix?
- W środku. - W autokarze.
Komu frytki?
- Trzy razy frytki. - Jest w autokarze.
- Nie ma go w autokarze. - Czy on...
Nie ma. Nie w autokarze.
Nigdzie go nie ma!
Nie widzę go!
Felix!
Nie ma...
Nie ma go w autokarze.
Nie ma go...!
Nie ma go w autokarze!
Felix!
Tak się cieszę, że jesteś.
Przepraszam.
- Zostawiłeś mnie. - Wiem.
Pojechaliśmy, obejrzałem się i zobaczyłem, że cię nie ma.
Nie napisałeś.
Próbowałem.
- Brak zasięgu. - Dlaczego nie wróciłeś?
Od razu, jak tylko...
Zostawiłeś mnie
na 90 minut!
Nie zauważyłem jednego gościa
w dużym autokarze, a ty nie zauważyłeś autokaru.
Teraz winisz mnie, dupku?
Sęk w tym, że...
Jak tylko zobaczyłem,
że cię nie ma, powiedziałem, że musimy jechać.
Wszyscy się zebrali.
Chcieli przyjechać? To miłe.
Bez kitu. Rwali się do autokaru.
Ja bym zauważył, że cię nie ma,
po 45 minutach.
Zróbmy sobie przerwę.
Proszę, nie.
Nie.
Jesteś inny z nimi. Nie znam cię.
Ani nie lubię.
Utknęliście w innym czasie.
To żałosne.
- Powiedział... - Milcz.
Idą tu.
Cześć, stary.
Wszystko gra?
Nie całkiem.
Rozmawiajcie ze mną.
Usypiam.
Nie!
Zostawcie mnie!
Joe, ty śpisz.
Ethan?
NIE DOJADĘ. UTKNĘŁAM W PRACY.
Napisy: Ewa Szklarz